dc.description.abstract |
Pielęgniarka instrumentariuszka jest narażona na częste przeżywanie stresów. Skutkiem silnego i długotrwałego stresu jest zespół wypalenia zawodowego. Zjawisko to nabiera coraz większych rozmiarów psychospołecznych wśród personelu bloku operacyjnego, którego następstwem jest duża fluktuacja załogi i spadek jakości świadczonych usług medycznych. W rozdziale pierwszym rozważam rolę środowiska pracy jako czynnika wypalenia zawodowego oraz precyzuję zastosowaną terminologię specjalistyczną. Rozdział drugi poświęcony jest analizie czynników sprzyjających powstawaniu syndromu wypalenia zawodowego. Opisuję tutaj rodzaje konfliktów, objawy występujące w zespole ostrego stresu i analizuję taki czynnik modyfikujący przebieg stresu jak motywacyjność pracownika. Podsumowaniem dwóch pierwszych rozdziałów jest opis ważniejszych źródeł powstawania syndromu wypalenia zawodowego. Tematem trzeciego rozdziału są stresogenne sytuacje w pracy zawodowej pielęgniarek operacyjnych. Analizę rozpoczynam od opisania stanowiska pracy pielęgniarki instrumentariuszki w bloku operacyjnym. Przedstawiono też wymagania kwalifikacyjne instrumentariuszki, zadania na stanowisku pracy i zagrożenia zdrowotne tegoż środowiska. Ważnym aspektem analizowanego środowiska pozostaje trafny dobór zawodowy, co znalazło swoje odzwierciedlenie w charakterystyce metod. W rozdziale czwartym opisano badania którymi objęto pielęgniarki operacyjne Szpitala w Nowym Sączu, Miejskiego Szpitala w Krynicy i Limanowej. Ogółem przebadano 39 kobiet. Wykorzystano metodę ankiety audytoryjnej. Przedmiotem badań stało się z jednej strony poczucie satysfakcji pielęgniarek instrumentariuszek z pracy, a z drugiej – odczuwane przez nie koszty wypalenia zawodowego. |
pl |