Doświadczenie straty dziecka na etapie prenatalnym – psychologiczne mechanizmy radzenia sobie z żałobą u kobiet po poronieniu. Studium przypadku

Abstract

Niniejsza praca koncentruje się na analizie psychologicznych mechanizmów radzenia sobie z żałobą po stracie dziecka na etapie prenatalnym, doświadczoną przez pięć kobiet po poronieniu. Badanie ma na celu identyfikację emocjonalnych, poznawczych i behawioralnych reakcji na stratę oraz zbadanie roli wsparcia społecznego i strategii adaptacyjnych w procesie żałoby. Zastosowano metodę interpretacyjnej analizy fenomenologicznej (IPA), obejmującą częściowo ustrukturyzowane wywiady oraz analizę jakościową wypowiedzi uczestniczek. Wyniki wskazują, że strata prenatalna wywołuje intensywne emocje, takie jak smutek, poczucie winy, złość i pustka, a także wpływa na poczucie tożsamości oraz relacje społeczne. Kluczowym czynnikiem łagodzącym przebieg żałoby okazało się wsparcie partnera, rodziny i środowiska medycznego, przy czym jego brak wiązał się z ryzykiem rozwoju przedłużonej żałoby. Zidentyfikowano także znaczenie nadawania sensu stracie oraz akceptacji jako elementów sprzyjających procesowi adaptacji. Uzyskane wyniki mogą stanowić podstawę do projektowania programów wsparcia psychologicznego dla kobiet po poronieniu.This thesis focuses on the psychological coping mechanisms in the grieving process following prenatal child loss, as experienced by five women after miscarriage. The aim of the study is to identify emotional, cognitive, and behavioral responses to loss, as well as to examine the role of social support and adaptive strategies in the grieving process. The research employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA), using semi-structured interviews and qualitative data analysis of participants’ narratives. Findings indicate that prenatal loss evokes intense emotions such as sadness, guilt, anger, and emptiness, and significantly affects identity and social relationships. Partner, family, and healthcare support were identified as crucial in alleviating grief, whereas the lack of such support was associated with a higher risk of prolonged grief disorder. Meaning-making and acceptance emerged as key factors facilitating adaptation. The results of this study may serve as a foundation for designing targeted psychological support programs for women after miscarriage.