Wpływ oddziaływań resocjalizacyjnych na rozwój społeczno - emocjonalny wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Lidzbarku Warmińskim

Abstract

Głównym celem niniejszej pracy była diagnoza zasobów osobistych, w tym funkcjonowania społeczno-emocjonalnego, inteligencji emocjonalnej oraz stylów radzenia sobie ze stresem, młodzieży niedostosowanej społecznie przebywającej w warunkach izolacji instytucjonalnej. Badania o charakterze ilościowym przeprowadzono w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w Lidzbarku Warmińskim na celowej próbie 100 chłopców, wykorzystując standaryzowane kwestionariusze INTE i CISS oraz rzetelną autorską ankietę, a weryfikacji hipotez dokonano za pomocą parametrycznych testów t-Studenta oraz korelacji r-Pearsona. Wyniki wykazały, że badana młodzież reprezentuje przeciętny poziom inteligencji emocjonalnej, jednak w sytuacjach trudnych uruchamia w przeważającej mierze (63%) dezadaptacyjny i unikowy styl radzenia sobie ze stresem. Analizy statystyczne nie potwierdziły istotnego wpływu czasu pobytu w placówce, dominujących metod resocjalizacji ani poziomu zaangażowania wychowanków na ich zasoby osobiste, zmuszając do odrzucenia sformułowanych hipotez. Wykazano jednoznacznie, że standardowe ramy instytucjonalne i sam upływ czasu nie modyfikują głęboko utrwalonych patomechanizmów. Kluczowym wnioskiem z pracy jest postulat ewolucji systemu resocjalizacji w stronę zindywidualizowanych interwencji terapeutycznych, takich jak TZA czy CBT, które jako jedyne pozwolą na wypracowanie u tej grupy konstruktywnych umiejętności niezbędnych do udanej readaptacji społecznej.

The main objective of this study was to diagnose the personal resources, including socio-emotional functioning, emotional intelligence, and stress coping styles, of socially maladjusted youth residing in institutional isolation. A quantitative study was conducted at the Youth Educational Center in Lidzbark Warmiński on a purposive sample of 100 boys, using the standardized INTE and CISS questionnaires, as well as a reliable original survey. Hypotheses were verified using parametric Student's t-tests and Pearson's r correlations. The results showed that the surveyed youth represent an average level of emotional intelligence; however, in difficult situations, the vast majority (63%) employ a maladaptive and avoidant stress coping style. Statistical analyses did not confirm a significant impact of the length of stay in the facility, the dominant resocialization methods, or the residents' level of engagement on their personal resources, compelling the rejection of the formulated hypotheses. It was unequivocally demonstrated that standard institutional frameworks and the mere passage of time do not modify deeply ingrained pathomechanisms. The key conclusion of the study is the postulate to evolve the resocialization system towards individualized therapeutic interventions, such as ART (Aggression Replacement Training) or CBT (Cognitive Behavioral Therapy), which are the only ways to develop the constructive skills necessary for successful social readaptation in this group.