Związek między praktyką medytacji a poczuciem dobrostanu, regulacją emocji oraz potrzebą aprobaty społecznej u dorosłych.

Abstract

Celem niniejszego badania było pogłębienie wiedzy na temat związku praktyki medytacyjnej z dobrostanem psychicznym, trudnościami w regulacji emocji oraz potrzebą aprobaty społecznej. W badaniu wzięły udział osoby regularnie medytujące (N = 79), podzielone w późniejszej części ze względu na stopień zaangażowania (ścieżka głęboka, N = 49; ścieżka szeroka, N = 30), oraz grupa kontrolna osób niemedytujących (N = 73). Pomiaru dokonano metodą kwestionariuszową, wykorzystując Skale Dobrostanu Psychicznego (PWBS) Skalę Trudności w Regulacji Emocji (DERS) oraz Skala Potrzeby Aprobaty Społecznej (SPAS). Wyniki analiz wykazały, że choć trening uważności nie różnicuje badanych pod względem ogólnego poziomu dobrostanu psychicznego, w sposób istotny zmienia jego wewnętrzną strukturę. Praktyka medytacyjna przenosi środek ciężkości dobrostanu z zewnętrznych i relacyjnych źródeł (zależnych od aprobaty społecznej) w stronę zasobów wewnętrznych, takich jak autonomia, samoakceptacja oraz panowanie nad otoczeniem, przy czym efekt ten rośnie proporcjonalnie do intensywności praktyki. Ponadto regularny trening sprzyja obniżeniu trudności w regulacji emocji, przekształcając procesy regulacyjne w stabilną kompetencję. Wykazano również, że medytacja uniezależnia poczucie autonomii od potrzeby aprobaty społecznej, nie eliminując przy tym zachowań prospołecznych, lecz opierając je na sprawniejszej samoregulacji. Uzyskane dane potwierdzają skuteczność medytacji jako uniwersalnego narzędzia wspierającego zdrowie psychiczne.

The aim of this study was to better understand the relationship between meditation practice and mental well-being, difficulties in emotion regulation, and the need for social approval. The study involved regular meditators (N = 79), who were later divided based on their level of commitment (deep path, N = 49; broad path, N = 30), as well as a control group of non-meditators (N = 73). Measurements were taken using the Psychological Well-Being Scale (PWBS), the Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS), and the Social desirability dimensionality (SPAS). The results showed that while mindfulness training doesn’t change participants' overall level of mental well-being, it does significantly affect its internal structure. Meditation practice shifts the focus of well-being from external and social sources (dependent on social approval) toward internal resources, like autonomy, self-acceptance, and control over your surroundings, with the effect increasing in proportion to how intensely you practice. Plus, regular training helps make emotional regulation easier, turning these regulatory processes into a stable skill. Studies also show that meditation makes your sense of autonomy less dependent on social approval, without eliminating prosocial behaviors, instead basing them on better self-regulation. The data overall supports meditation as an effective, universal tool for mental health.