Style radzenia sobie ze stresem i wypalenie zawodowe wśród zawodów pomocowych.

Abstract

Celem niniejszej pracy była ocena stylów radzenia sobie ze stresem oraz poziomu wypalenia zawodowego wśród przedstawicieli zawodów pomocowych: pedagogów, psychologów i psychoterapeutów. W badaniu uwzględniono także znaczenie aktualnie wykonywanego zawodu oraz stażu pracy na zajmowanym stanowisku. Badanie przeprowadzono w grupie 100 osób czynnie wykonujących jeden z analizowanych zawodów. Zastosowano metodę papier–ołówek oraz dobór nieprobabilistyczny. Do pomiaru stylów radzenia sobie ze stresem wykorzystano Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych CISS, natomiast poziom wypalenia zawodowego oceniono za pomocą Kwestionariusza Wypalenia Zawodowego LBQ oraz Oldenburskiego Inwentarza Wypalenia Zawodowego OLBI. Analizy statystyczne obejmowały ocenę związków między stylami radzenia sobie ze stresem a wymiarami wypalenia zawodowego, a także porównania międzygrupowe ze względu na wykonywany zawód i staż pracy. Uzyskane wyniki wskazały na istotne znaczenie wybranych stylów radzenia sobie ze stresem w odniesieniu do wypalenia zawodowego. Wykazano również różnice między przedstawicielami analizowanych zawodów, szczególnie w zakresie poziomu wypalenia zawodowego. Staż pracy na aktualnym stanowisku także różnicował część analizowanych zmiennych. Rezultaty badań własnych wskazują na potrzebę dalszego analizowania wypalenia zawodowego w grupie pracowników zawodów pomocowych z uwzględnieniem zarówno indywidualnych sposobów radzenia sobie ze stresem, jak i czynników zawodowych oraz organizacyjnych. Wyniki mogą stanowić podstawę do projektowania działań profilaktycznych ukierunkowanych na wspieranie dobrostanu osób pracujących w obszarze pomocy psychologicznej, pedagogicznej i terapeutycznej.

The aim of this study was to assess coping styles and the level of occupational burnout among representatives of helping professions: educators, psychologists, and psychotherapists. The study also considered the role of current occupation and length of service in the current position. The research was conducted among 100 individuals actively working in one of the analysed professions. A paper-and-pencil method and non-probability sampling were used. Coping styles were measured with the Coping Inventory for Stressful Situations (CISS), while occupational burnout was assessed using the Link Burnout Questionnaire (LBQ) and the Oldenburg Burnout Inventory (OLBI). The statistical analyses included an assessment of relationships between coping styles and dimensions of occupational burnout, as well as between-group comparisons according to occupation and length of service. The results indicated the significance of selected coping styles in relation to occupational burnout. Differences were also found between the representatives of the analysed professions, particularly in the level of occupational burnout. Length of service in the current position also differentiated some of the analysed variables. The findings suggest the need for further research on occupational burnout among helping professionals, taking into account both individual coping strategies and occupational or organisational factors. The results may provide a basis for developing preventive measures aimed at supporting the well-being of individuals working in psychological, pedagogical, and therapeutic support.