Relacje dziecka z rozwiedzionymi rodzicami jako predyktor powodzenia związków emocjonalnych w dorosłości

Abstract

Celem pracy jest analiza wpływu jakości relacji dziecka z rozwiedzionymi rodzicami na dorosłe funkcjonowanie emocjonalne i relacyjne, ze szczególnym uwzględnieniem kontynuacji kontaktu, bezpieczeństwa emocjonalnego i strategii radzenia sobie w kontekstach interpersonalnych; badanie łączy przegląd literatury z empirycznym z użyciem protokołu wywiadu do samodzielnego wypełnienia, umożliwiającego poznanie subiektywnych doświadczeń uczestników w zakresie kontaktu z obojgiem rodziców, konfliktu lojalnościowego i długofalowych efektów na życie emocjonalne i społeczne; wnioski wskazują, że jakość relacji po rozwodzie, zwłaszcza współpraca rodziców i ograniczenie alienacji, predysponuje pozytywne lub negatywne ścieżki rozwoju emocjonalnego w dorosłości, a także identyfikują obszary klinicznego wsparcia i praktyczne implikacje w terapii rodzinnej i psychologicznej.This study examines how the quality of child–parent post-divorce relationships predicts adult emotional and relational functioning, emphasizing continuity of contact, emotional security, and coping strategies across interpersonal contexts; the research integrates a literature review with an empirical component using a self-administered interview protocol to capture participants’ subjective experiences of ongoing contact with both parents, loyalty conflicts, and long-term emotional and social outcomes; findings suggest that higher quality post-divorce parent–child relations, particularly cooperative co-parenting and reduced alienation, foresee more adaptive adult emotional and relational trajectories, while identifying clinical support needs and practical implications for family therapy and psychological practice.