DOBROSTAN PSYCHICZNY PRACOWNIKÓW CENTRUM USŁUG WSPÓLNYCH BRANŻY MOTORYZACYJNEJ, A WYBRANE WSKAŹNIKI BEZPIECZEŃSTWA PRACY

Abstract

Celem pracy było określenie zależności pomiędzy dobrostanem psychicznym pracowników centrum usług wspólnych w branży motoryzacyjnej a wybranymi wskaźnikami bezpieczeństwa pracy, z uwzględnieniem stylów radzenia sobie ze stresem. Badanie przeprowadzono wśród 100 pracowników zatrudnionych na stanowiskach administracyjno-biurowych z wykorzystaniem Skali Dobrostanu Psychologicznego Ryff, Kwestionariusza Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS) oraz autorskiego kwestionariusza ankiety. Analizie poddano ogólny poziom dobrostanu psychicznego, style radzenia sobie ze stresem, absencję chorobową oraz występowanie i zgłaszanie zdarzeń potencjalnie wypadkowych (near miss). Uzyskane wyniki wskazują na zróżnicowany charakter analizowanych zależności. Osoby niekorzystające ze zwolnień lekarskich osiągały wyższy ogólny poziom dobrostanu psychicznego niż osoby deklarujące absencję chorobową. Nie stwierdzono natomiast różnic w poziomie dobrostanu psychicznego w odniesieniu do występowania zdarzeń potencjalnie wypadkowych. W zakresie stylów radzenia sobie ze stresem różnice wykazano przede wszystkim w obszarze zgłaszania zdarzeń potencjalnie wypadkowych – osoby niezgłaszające takich zdarzeń osiągały wyższe wyniki w zakresie stylu skoncentrowanego na emocjach.

The aim of the study was to determine the relationships between the psychological well-being of employees in an automotive shared services center and selected occupational safety indicators, taking stress coping styles into account. The study was conducted among 100 employees working in administrative and office-based positions using Ryff’s Psychological Well-Being Scale, the Coping Inventory for Stressful Situations (CISS), and an author-developed questionnaire. The analysis included the overall level of psychological well-being, coping styles, sickness absence, and the occurrence and reporting of near-miss incidents. The results indicate that the analyzed relationships varied in nature. Employees who did not take sick leave demonstrated a higher overall level of psychological well-being than those reporting sickness absence. No differences in psychological well-being were found with regard to the occurrence of near-miss incidents. Regarding coping styles, differences were identified primarily in the area of near-miss reporting, with individuals who did not report such incidents obtaining higher scores on the emotion-oriented coping style.