Konsekwencje wtórnej traumy u ratowników medycznych
Ładowanie...
Data
Autorzy
Tytuł czasopisma
ISSN czasopisma
Tytuł tomu
Wydawca
Abstrakt
Głównym celem niniejszej pracy magisterskiej było zbadanie oraz analiza relacji zachodzących pomiędzy nasileniem objawów wtórnej traumy (STS), stosowanymi strategiami i stylami radzenia sobie ze stresem (MiniCOPE), a poziomem wzrostu potraumatycznego (PTG) w grupie czynnych zawodowo ratowników medycznych. Badania o charakterze ilościowo-jakościowym przeprowadzono na próbie N = 101 ratowników medycznych, zatrudnionych w Szpitalnych Oddziałach Ratunkowych (SOR) oraz Zespołach Ratownictwa Medycznego (ZRM) na terenie całej Polski. W badaniu wykorzystano trzy standaryzowane narzędzia psychometryczne: Inwentarz PCL-5 , Wielowymiarowy Inwentarz Mini-COPE oraz Kwestionariusz PTGI-SF. Analiza statystyczna wykonana w programie JAMOVI wykazała obecność tak zwanego paradoksu wzrostu – odnotowano istotną, umiarkowaną korelację dodatnią pomiędzy nasileniem wtórnej traumy a poziomem wzrostu po traumie. Wielokrotny model regresji liniowej okazał się wysoce dopasowany do danych empirycznych, wyjaśniając aż 68,2%. Kluczowym, najsilniejszym predyktorem zwiększającym natężenie objawów traumatycznych okazała się nieadaptacyjna strategia obwiniania samego siebie oraz, strategia planowania, która w specyfice tego zawodu najprawdopodobniej przybiera formę szkodliwych, chronicznych ruminacji. Testy różnic międzygrupowych wykazały, że zmienne socjodemograficzne nie różnicują poziomu wtórnej traumy, kobiety natomiast uzyskują istotnie wyższy ogólny wskaźnik wzrostu po traumie niż mężczyźni. Praca zakończona została rekomendacjami praktycznymi o wdrożenie systemów wsparcia wewnątrz grupy zawodowej ratowników medycznych oraz treningów redukcji poczucia winy w strukturach zawodu ratownictwa medycznego.
The main objective of this Master's thesis was to investigate and analyze the relationships between the severity of secondary traumatic stress (STS) symptoms, the coping strategies and styles used (MiniCOPE), and the level of post-traumatic growth (PTG) among professionally active paramedics. The mixed-methods (quantitative-qualitative) research was conducted on a sample of N = 101 paramedics employed in Hospital Emergency Departments (SOR) and Emergency Medical Service (ZRM) teams across Poland. The study utilized three standardized psychometric tools: the PCL-5 Inventory, the Brief-COPE Inventory, and the PTGI-SF Questionnaire. Statistical analysis performed in the JAMOVI software revealed the presence of the so-called growth paradox—a significant, moderate positive correlation was observed between the severity of secondary trauma and the level of post-traumatic growth. The multiple linear regression model proved to be highly fitted to the empirical data, explaining as much as 68.2% of the variance in secondary trauma levels. The key, strongest partial predictor increasing the intensity of traumatic symptoms turned out to be the maladaptive strategy of self-blame, as well as the planning strategy, which, in the specific context of this profession, most likely takes the form of harmful, chronic rumination. Intergroup difference tests showed that sociodemographic variables do not differentiate the level of secondary trauma; however, women achieve a significantly higher overall index of post-traumatic growth than men. The thesis concludes with practical recommendations for implementing support systems within the paramedic professional group and guilt reduction training within the emergency medical services structures.
The main objective of this Master's thesis was to investigate and analyze the relationships between the severity of secondary traumatic stress (STS) symptoms, the coping strategies and styles used (MiniCOPE), and the level of post-traumatic growth (PTG) among professionally active paramedics. The mixed-methods (quantitative-qualitative) research was conducted on a sample of N = 101 paramedics employed in Hospital Emergency Departments (SOR) and Emergency Medical Service (ZRM) teams across Poland. The study utilized three standardized psychometric tools: the PCL-5 Inventory, the Brief-COPE Inventory, and the PTGI-SF Questionnaire. Statistical analysis performed in the JAMOVI software revealed the presence of the so-called growth paradox—a significant, moderate positive correlation was observed between the severity of secondary trauma and the level of post-traumatic growth. The multiple linear regression model proved to be highly fitted to the empirical data, explaining as much as 68.2% of the variance in secondary trauma levels. The key, strongest partial predictor increasing the intensity of traumatic symptoms turned out to be the maladaptive strategy of self-blame, as well as the planning strategy, which, in the specific context of this profession, most likely takes the form of harmful, chronic rumination. Intergroup difference tests showed that sociodemographic variables do not differentiate the level of secondary trauma; however, women achieve a significantly higher overall index of post-traumatic growth than men. The thesis concludes with practical recommendations for implementing support systems within the paramedic professional group and guilt reduction training within the emergency medical services structures.