Mentoring jako strategia wspierająca wszechstronny rozwój osobisty
Ładowanie...
Pliki
Autorzy
Tytuł czasopisma
ISSN czasopisma
Tytuł tomu
Wydawca
Abstrakt
Wszechstronny rozwój osobisty, mimo wielu udogodnień współczesnego świata, jest obecnie zadaniem trudnym, wymagającym całożyciowego i świadomie ukierunkowanego wysiłku. Z uwagi na konieczność indywidualnego podejścia do ścieżki życiowej każdej jednostki, najlepszą strategią dynamizującą i wspierającą wszechstronny rozwój może okazać się mentoring. Rozdział pierwszy stanowi tło, w którym zaprezentowane zostały wyznaczniki obecnej cywilizacji i stylu życia społeczeństw, które tworzą nowy jakościowo kontekst dla samorozwoju jednostek. W obliczu przewartościowań w gospodarce i położeniu głównego akcentu na kapitał ludzki, w tym intelektualny, kluczową rolę można przypisać organizacjom inteligentnym. To one są w stanie dostrzec potencjał każdego człowieka i umożliwić mu pełniejszy rozwój. Nakreślone cechy społeczeństwa uczącego pozwoliły w rozdziale drugim skoncentrować uwagę na jednostce samorealizującej się i świadomie programującej własny sukces. Jednocześnie scharakteryzowano bariery, które utrudniają proces samorealizacji, a także przybliżono sylwetki współczesnych ideałów obrazujących ucznia, menedżera, lidera i człowieka sukcesu. Zarysowano też kluczowe elementy na drodze realizacji potencjału jednostki, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji osobistych i społecznych. Z uwagi na dostrzeżoną konieczność kształcenia ustawicznego i ogromną rolę edukacji w rozwoju człowieka, rozdział trzeci został poświęcony indywidualizacji podejść do osoby w procesie kształcenia. W tym miejscu przeprowadzona analiza pozwoliła na dostrzeżenie roli aktywizujących metod i technik, które przyczyniają się do rozwoju twórczego myślenia, a także stymulują wszechstronny rozwój. Za jedną z najlepszych dróg prowadzących do zindywidualizowania kształcenia, została w niniejszej pracy uznana koncepcja edukacji opartej na relacji mistrz – uczeń. Do relacji mistrz – uczeń powraca się w wielu szkołach i organizacjach w ramach strategii mentoringu. Strategia ta została omówiona w rozdziale czwartym, wraz z ukazaniem jej praktycznych zastosowań. Przedstawiono ogólne założenia mentoringu, jego rolę w samorealizacji jednostek, a także przybliżono modelowe ujęcie wraz z charakterystyką ról mentora i mentee. W części badawczej poddano szczegółowej analizie program tutorialu zastosowany w ramach Stowarzyszenia Naukowego Collegium Invisibile, które pomaga w samorealizacji uzdolnionym studentom. Zaprojektowano badanie kwestionariuszowe oraz wywiady pogłębione, szukając odpowiedzi na pytanie o najefektywniejszą formę wspierania wszechstronnego rozwoju osobistego.