„Związek między poczuciem sensu życia a wybranymi cechami osobowości w modelu Wielkiej Piątki”

Abstract

Przedmiotem niniejszej pracy jest analiza zależności między strukturą osobowości w modelu Wielkiej Piątki a poziomem doświadczanego osobowego sensu życia w kontekście założeń logoteorii Viktora Frankla. Badania empiryczne przeprowadzono w grupie 106 osób, weryfikując korelacje między cechami osobowości (neurotyczność, ekstrawersja, otwartość, ugodowość, sumienność) a deklarowanym poczuciem sensu życia przy użyciu metodologii kwestionariuszowej. Analiza wykazała istotne statystycznie zależności: osobowy sens życia wykazuje silną korelację dodatnią z ekstrawersją i sumiennością oraz negatywną z neurotycznością. Ponadto, wykazano, że religijność oraz zaangażowanie w życie duchowe stanowią istotny zasób egzystencjalny, sprzyjający wyższemu poczuciu celowości. Wyniki potwierdzają, że poczucie sensu życia nie jest wartością przypadkową, lecz konstruktem głęboko osadzonym w trwałej strukturze osobowości. Z przeprowadzonych analiz płynie wniosek, że profil osobowościowy jednostki determinuje jej zdolności adaptacyjne w sytuacjach kryzysowych oraz ogólny dobrostan egzystencjalny. Praca podkreśla znaczenie indywidualizacji pracy terapeutycznej i profilaktycznej, wskazując na konieczność uwzględniania zarówno wrodzonych dyspozycji podmiotowych, jak i zinternalizowanych systemów wartości w budowaniu spójnej wizji egzystencji.The subject of this thesis is the analysis of the relationship between personality structure in the Big Five model and the level of experienced personal sense of life in the context of Viktor Frankl's logotheory. Empirical research was conducted on a group of 106 participants, verifying correlations between personality traits (neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, conscientiousness) and the declared sense of life using questionnaire methodology. The analysis revealed statistically significant relationships: the personal sense of life shows a strong positive correlation with extraversion and conscientiousness, and a negative correlation with neuroticism. Furthermore, it was demonstrated that religiosity and commitment to spiritual life constitute a significant existential resource, fostering a higher sense of purpose. The results confirm that the sense of life is not a random value, but a construct deeply rooted in the stable structure of personality. The findings suggest that an individual’s personality profile determines their adaptive capacity in crisis situations and overall existential well-being. The thesis highlights the importance of individualizing therapeutic and preventive work, emphasizing the necessity of considering both innate dispositions and internalized value systems in building a coherent vision of existence.